Immanuel Kant Sözleri

Reklamlar

En Güzel immanuel Kant Sözleri Sayfası – Bu sayfamızda sizlere çok güzel Değişik ve Yeni immanuel Kant Sözleri hazırlamaya çalıştık.. Sizde de burada olmayan farklı Kısa immanuel Kant Sözleri varsa aşağıdaki yorum bölümünden gönderin yayınlayalım.. Buyrun immanuel Kant Sözleri ;

Zaman,Sessiz Bir Testeredir.

Böcek Olmayı Kabul Edenler, Ayaklar Altında Kalıp Ezilmekten Yakınmamalıdır.

Öyle Davran Ki, Davranışların Genel Kural Haline Gelsin.

Başkalarının Yaptığı Hatalardan Dolayı Öfkelenirseniz, Onları Değil Kendinizi Cezalandırmış Olursunuz.

Ne Var Ki Her Yandan «Düşünmeyin! Aklınızı Kullanmayın! » Diye Bağırıldığını Işitiyorum. Subay, Düşünme, Eğitimini Yap! », Maliyeci Düşünme, Vergini Öde! , Din Adamı Düşünme, Inan! Diyorlar.

İnanca Yer Açmak Için Bilgiyi Bir Kenara Bıraktım.

Bütün Sahip Olduğumuz Bilginin Tecrübe Ile Başladığına Şüphe Yoktur.

Aydınlanma; Kişinin Kendi Aklını Kullanmaya Cüret Etmesidir.

Başkalarını Kendi Amaçlarını Gerçekleştirmek Için Araç Olarak Görme.

İnsanın Yaratıldığı Böyle Yamuk Odundan Düzgün Hiçbir Şey Yapılamaz.

Uçarken Havayı Kesen Ve Onun Direncini Hisseden Kuş, Bunu Havasız Yerde Daha Iyi Yapabileceği Kanısına Kapılabilir.

Aklımda Merak, Şüphe Ve Saygı Uyandıran Iki Şey Vardır: Üzerimde Yıldız Gibi Parlayan Cennet Ve Içimdeki Ahlak Yasası.

Bilgi Deneyle Başlar Ama Deneyden Doğmaz.

İki Şey Var Ki, Ruhumu Hep Yeni, Hep Artan Bir Hayranlık Ve Müthiş Bir Saygıyla Dolduruyor: Üzerimdeki Yıldızlı Gökyüzü Ve Vicdanımdaki Ahlak Yasası.

Savaş Ulusların Hayvanca Var Oluş Durumudur; Barış Ise Insanca Var Oluş Durumu.

Her Ne Kadar Inanmasam Da Bir Tanrının Varlığını Kabul Etmek Gerekir.

İnsanlar Işığı Görmez, Işıkla Görür.

Dogmalar Ve Kurallar, Insanın Doğal Yetilerinin Akla Uygun Kullanılışının Ya Da Daha Doğru Bir Deyişle Kötüye Kullanılmasının Bu Mekanik Araçları, Erginleşme Ve Olgunlaşma Için Sürekli Bir Ayakbağı Olurlar.

Bizler Sırlarla Dolu Bir Evrende Bir Rüyanın Rüyasını Görmekteyiz. Gerçekte Bildiğimiz Hiçbir Şey Yoktur. Bildiğimizi Sandığımız Şey Sadece Olaylardır. O Olaylar Ki, Bilmediğimiz Bir Objeyle Asla Bilemeyeceğimiz Bir Süjenin Birbirlerine Olan Ilgisinden Doğmuştur.

En yüce varlık: herşeyi bilen. Herşey için iyilik isteyen.

·Felsefe, insan için herzaman tamamlanmadan kalan bilgeliğe ulaşma çabasıdır.

·Doğa insana zorbaca davranır. İnsanlar birbirlerini kurtlar gibi parçalarlar. Bitkiler ve hayvanlar birbirlerinin üstünde gelişip birbirlerini boğarlar. Doğa onların gereksediği bakıma ve özene aldırmaz. Savaşlar uzun sürmüş sanat eylemlerinin kurduklarını ve koruduklarını parçalar.

·Ben, insan olarak, kendim için uzamda ve zamanda bir duyu nesnesiyim; aynı zamanda da bir anlam nesnesi -bir kişiyim: dolayısıyla hak sahibi bir ahlak varlığıyım.

·Birşeyi yapmalıysam, yapabilecek durumdayım demektir; üzerime kaçınılmazsa düşen, kurma olanaklarımın da içinde olmalıdır.

·Doğa eder (agit). İnsan eyler (facit). Amacın bilinciyle etkinlikte bulunan akıl sahibi özne, işler (operatur). Duyuya gelmeyen zihinsel neden, kılar (dirigit).

·İçimde öyle bir varlık var ki, etkinliğin nedensel ilişkileri (nexus effectivus) içinde benden ayrı olarak benim üstümde durur (agit, facit, operatur), kendi kendine özgür olarak, yani, uzam ve zaman içindeki doğa yasasına bağımlı olmadan, beni içimden yargılar (haklandırır ya da lanetler) ve ben insan, kendim, bu varlığım; bu, öyle, benim dışımda bir töz değildir; ve asıl garip olan şu: nedensellik, gene de, eyleme özgürlük içinde belirlenmişliktir (doğa zorunluluğu olarak değil).

·Üstümde Tanrı, dışımda dünya, içimde insansal tin-

·Dünyayı bilmek isteyen, onu önce kurmak zorundadır, hem de kendi içinde.

·İnsanda etkin ama duyu-üstü bir ilke vrdır ki, doğadan ve dünyanın nedenselliğinden bağımsız olarak,berikinin görünüşlerini belirler; buna özgürlük denir.

·Olabilir ki görmeyi ve işitmeyi sürekli yeniden öğrenmem gerekir; ama gene de nesnenin tasarımının benim kendimce a priori yapılması gereklidir.

·Özne kendi kendisini nasıl a priori belirler. en yüce bilgelik

·Dünyanın içindeki insan, dünyanın bilgisiyle birlikte ona aittir; ama dünya içinde ödevinin bilincindeki insan, görünüş değil, kendinde varlıktır; şey değil, kişidir.

·Kişi, özgürlük ilkelerine göre kendi kendini belirleyen varlıktır. Özerklik. Özgürlük ise kendi başına varlığın özelliğidir.

·Ben, insan, kendim için bir dışsal duyu nesnesi; dünyanın bir parçasıyım.

·Tek bir dünya vardır: çünkü olanaklı deneyimin nesneleri olarak duyusal görünün biçimlerinin üzerinde kurulu olduğu uzamın ve zamanın mutlak birliği vardır.

·Ben, insan, bir dünya varlığıyım ve kendim de dünyaya aitim. Şeylerin tümü benim içimdedir, hem de dışımda (exstra; praeter değil).

·Tanrı kutsal olandır, ama kutsal bir varlık yapamaz.

·Özgürlük kavramı: kendi kendinin yaratıcısı olmak.

·Özne kendi dışında etkindir.

·Madde dünya uzamının heryerindedir. Cisimler ayrı ayrı dururlar.

·İnsan, bir dünya varlığıdır, ama, kendi kendisini (onun) bir üyesi olarak kuran (varlık).

·Nereden geliyor bana bu fikirler dizisi? Varlıkların bütünlüğü akla a priori verilmiş bir kavramdır; benim kendi bilincimden kaynaklanır. Düşünmemin nesnelerini elde edip onları kavrayabilmeliyim, yoksa kendimin bilincinde olamam (cogito, sum: burada ergo demeye gerek yok). Bu autonomia rationis purae’dır; çünkü bu olmasaydı, verilmiş bir görü konusunda bile, düşünceden yoksun kalırdım; varolduğumu bilmeden, bir hayvan gibi varolurdum.

·Akıl, kaçınılmazca, nesneler yaratır kendi kendisine. Bu yüzden her düşünenin bir tanrısı vardır.

·Yaşamın peşinden gelen cansızlık ölümdür.

·İnsanın yalnızca düşünmesi değil; kendi kendine, düşünüyorum, diyebilmesidir, onu bir kişi kılan.

·Felsefe, aklın kendisine verdiği, kendi kendini kuramsal ve kılgısal bakımdan nesne kılma görevidir.

·Felsefeyi felsefe yapma işi olarak değil, tamamlanmış bir bütün olarak ortaya koymak. Kimseye aşkın filozof denemez.

·Bütün bilginin en son amacı en yüce kılgısal akılda kendi kendini tanımaktır.

Bu Yazıyı Facebook Twitter Sayfanda Paylaş