İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

gerçek yaşanmış hikayeler

Reklamlar

Kurban bayramı küçük inek
Ahmet, anneciğim Emre bize gelecek. Bu gece bizde kalacak dedi. Emrenin sevdiğini bildiğim türden bir
kaç çeşit yemek yaptım.Görüşmeyelibayağı bir boy atmış, kocaman delikanlı olmuştu.Biraz oturup hal hatır
sordktan sonra yemeğe geçtik.Emre, özene bezene hazırladığım yemeklere el sürmeyince,belli etmemeye çalış-
samda bozuldum.Emre, Teyzeciğim et var ya ondan yemiyorum dedi.Bu söz beni daha da şaşırtmıştı.Çünki e-
te olan düşkünlüğünü iyi biliyordum.Emre, bu davranışının altında bir şey aramamdan rahatsızlık duyarak,
anlatayım teyzeciğim dedi.
İlk öğretim beşinci sınıfa gidiyordum o zamanlar.Biliyorsunuz Ayşe ablamda benden iki yaş büyük.İkimiz
de çok başarılı sayılmayız, fakat hiç olmazsa liseyi bitirelim diye gayret ediyoruz.Bir işe girebilmek için
bunun şart olduğuna inanıyoruz.Büyük hayallerimiz yok.Daha kötü günler gelmesin diyip halimize şükredenler-
deniz.
Depremden önce babam, inşaat kalfasıydı.Kimseye muhtaç değildik.Hatta babam yaptığı,kooperatif evlerinden
bir de daireye girmişti.Altı, yedi aya kalmaz, evimize taşınırız diye hayaller kuruyorduk.Kaba inşaatı çoktan
bitmiş,evin şekli ortaya çıkmıştı.Ben odamın duvarına asacağım süsler yaptım.Annem dantel masa örtüleri…
Kaç kere bakmaya gitmiş,hayalimizde aldığımız eşyaların yerini kaç kere değiştirip durmuştuk.
Derken 17 Ağustus’ta korkunç bir sallantıyla uyandık.Çok şükür ne bizde ne de yakın çevremizde bir şey
yoktu.Boş arsaya tüm mahalle toplandık.Biraz korku kalmıştı yüreğimizde ama güle oynaya sabahladık.Elekti-
riklerin gelmesi ile radyo ve televizyonlardaki korkunç gerçek, yüreklerimize çığ gibi düştü.Tüm ülkem gi-
bi bu korkunç felaketin getirdiği yıkım ve kıyımla, harap olduk.Naklenizlediğimiz kurtarma çalışmalarında
yaralılarla yaralandık,ölenlerle defalarca öldük.Elimizden gelen bir şey yoktu.Devlet baba, harıl harıl
yaraları sarmaya çalışıyordu.

Reklamlar

Bizim evimiz yıkılmadı. Kimseye de bir zarar gelmedi.Farklı yaralandığımızın farkına,yaralarımız derin-
leştikçe vardık.Depremle birlikte inşaatlar durmuş,babam işsiz kalmıştı.Ekonomik krizle de ikiye katlandı
yokluklarımız.Televizyonlarda gördüğüm kadarıyla,bazı insanlar hiç etkilenmemişti.Bar ve pavyonlarda zil zurna
sarhoş oluncaya kadar içiyor, milyarlarca lira harcıyorlardı.
Biz ev kirası elektirik, su ne kadar kısmaya, azaltmaya çalışsak olmuyor babamın arada bir bulduğu, tadilat
işlerinden kazandığı evi geçindirmeye yetmiyordu.Devir hesap devri diyip,telefonu kapattırdık.Ampullei daha
küçük taktık. Annem bir evde 120milyona iş bulmuştu.Babamın da eline yaklaşık o kadar geçiyordu.Fakat kasım
ayından sonra babam bir tek işe gidemedi.Kış boyunca hiç iş çıkmadı.Ümitlenerek gidiyor, üzülerek geri dönü-
yordu. Çoluk çocuğum gözümün önünde aç açık kalıyor, elimden bir şey gelmiyor, keşke ölsem gibi kötü kötü
laflar edip duruyordu.İş için çalmadığı kapı kalmamıştı.

Reklamlar

Ramazan bayramına bir kaç gün kalmıştı. Şubat ayının bir Pazartesi günü babam, eve sevinçle geldi.Bir
iş bulmuştu.Üstelik siğortalı.Evraklarını tamamla gel demişler.Sevinçle haber verip uçar gibi çıktı. Bu gün
yetiştirmeliyim diyordu.
Bir kaç saat sonra karşı komşumuz telaşlaiçeri girdi.Yüzünde ürküten bir ifade vardı.Korkmayın ama baba-
nız küçük bir kaza geçirmiş dedi.Hastaneye gittiğimde babamın yüzü sap sarıydı. Kol ve bacağı alçıya alınmıştı.
Kırmızı işikta suratle gelen bir araç çarpmıştı.Biz sağ oluşuna dua ederken babam, gözlerinden akan yaştan
utanıyor gizlemeye çalışarak,neden ölmedim, yükünüzü artırdım diyordu.
Bir müddet sonra babam eve çıktı.Sobamız yanmıyor evimiz soğuktu.Babamın dişlerinin birbirini dövüşünü
üzülerek seyrediyordum.Bir kaç komşu belediyeye telefon ederek bize kömür istemişler.Yok denilmiş.Önceden
kayıt olmak gerekirmiş.Okulda da yardım dağıtılıyordu.Anneme ben de isteyeyim mi diye sordum.Annem,sakın ha
oğlum! Durumumuz belli verirlerse kabul ederiz sakın kimseden bir şey istemeyin dedi.Başka zaman ben de gurur
meselesi ederdim.Ama şimdi çok farklıydı.Yakıp etrafında toplanacağımız sobaya ihtiyacımız vardı.Babam buz gibi
evde nasıl hasta yatardı.

Şekersiz, şeker bayramımız gelip te geşmişti bile.Şekere olan düşkünlüğüme ramen, pek üzülmedim.Böyle
küçük şeylerin üstesinden gelmeliydik.Üstelik ben erkektim.İşte tüm zorluklara ramen hava biraz daha ısınmış,
babamın kolundaki, alçı alınmıştı. Bacağı hala alçıdaydı. İşte kurban bayramı da gelmişti.İçimden oniki daire
var bizim apartmanda, bir çoğu da kurban kesecek.Nasılsa bizede verirler. Annem sevdiğim et yemeklerinden
pişirir diyordum.Ben pencerden seyrederken, karşıdaki boş arsada, kurbanlar kesildi, yüzüldü, leğenler dolusu
evlere taşındı.Her kapı çalışında,kurban payı diye koştum.Her kapı açılışında, evlerde kavrulan etlerin mis
kokuları evimizin içine kadar davetsiz yayıldı.Bir tek pay gelmedi.

Babaannem köyden telefon açmıştı.Komşu evinden konuşurken,sesim ona iyi gitmemişti.Israr ve teleşla sordu
Baban mı kötüleşti? diye. Yok dedim. Bize kurban payı vermediler.
Yaz aylarında babaanneme giderdik.Adına gücük,dediği bir kara ineği,beş altı da tavuğu vardı.Gücük mücük
ama sütü iyi derdi. Sağarken ona türküler söylerdi.Bu sene kısır, inşallah seneye kuzlayacak diye ümit ederdi.
“Deden, ihtiyar nasıl dursun katıksız” derdi. Bir tas ayraniçtimi başka bir şey istemezmiş.
Bayramın üçüncü günüidi.Sabah erkenden kapı çalındı.Babaannemdi! Koşup karşıladık.Ağlayarak sarıldı bizlere.
Kuzularım,kuzularım diyordu.Size çok et getirdim.Evinde ne varsa hemen hepsini kapıp gelmişti.Buz dolabı tıka
basa etle doldurduuk. Ablam acele acele doğradı.Etlerin pişerken çıkardığı cızırtılardan saldığı mis gibi kokular
iki gündür kabaran iştahımı daha da körüklüyordu.Ağzım sulanarak dolanıp durdum ocağın etrafında.Sofra beklemeye
tahammülüm kalmamıştı. Çatalı alıp batırdım .Üfürerek ağzıma alıyordum ki, babamın, babaanneme ah anam ahh!neden
kestin gücük inegi. Agzınız kuruya kaldı diyen sözleri çalındı kulağıma.

Midemin kalkıp, başımın döndüğünü hissettim.Elimdeki çatalı bırakıp koşarak dışarı çıktım.Dedemin katığı,
babaannemin umudu,türküler yakarak sağdığı Gücük benim canım et istedi diye mi kesilmişti? Sofra kurulduğunda
kolumdan çekip ısrarla oturttular.Yine batırdım çatalı isteksiz ve utanarak.Boğazıma bir şeyler tıkanıyordu.
Gözümden yaşlar boşaldı. Ne oldu neyin var diye sordukları telaşlı sorularına dişim çok ağrıyor, dişimmm
diye karşılık verdim….

Reklamlar

Bu Yazıyı Facebook Twitter Sayfanda Paylaş

4 Yorum

  1. Hikaye 22 Haziran 2012

    Cok guzel ben de oncesinde arkadasinin saymamazlik yaptigini sandim ama cok guzel ve hayatla ilgisi olan hikaye

  2. olurmu 10 Kasım 2011

    olurmu boyle sey yha yarısını okudum walla … allah kımseye gostermesın amin

  3. omer 11 Nisan 2010

    aglatti beni valla

  4. serseri faça baro 20 Aralık 2009

    yoksulugun gözü kör olsun wallahi cok üzüldüm allah kimseye göstermesin aminnnnn!!!!!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Mission News Theme Compete Themes tarafından yapılmıştır.