Necip Fazıl Kısakürek’in “Anneme Mektup” şiiri, gurbetin soğuk ve ruhu daraltan atmosferinde, bir evladın annesine duyduğu sonsuz hasreti ve ölüme yaklaşırken hissedilen o hüzünlü pişmanlığı en çarpıcı imgelerle okuyucuya sunan eşsiz bir eserdir. Şair, mermer döşeli soğuk yataklarda geçen uykusuz gecelerin ağırlığını, rüyalarında sürekli yollara düşen yorgun ruhunu ve annesinin yüzünü bir kez daha göremeden göçüp gitme korkusunu lirik bir dille işleyerek, gurbet temasını bireysel bir trajediye dönüştürür. İşte, Necip Fazıl Kısakürek Anneme Mektup şiiri sözleri:
Anneme Mektup
Ben bu gurbete ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
Yeniden yollara düzülmekteyim.
Son günüm yaklaştı görünesiye,
Kalmadı bir adım yol ileriye;
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.
Necip Fazıl Kısakürek
Ayrıca bkz. Anneler Günü şiirleri.
Heidelberg Ruprecht Karls üniversitesinden 2008 yılında mezun oldum. İngilizce, Almanca ve Türkçe bilmekteyim. Almanya’da ikamet ediyorum. Çeşitli sitelerde yazılar yazarak başladığım gazetecilik serüvenini serbest gazeteci olarak devam ettirmekteyim. Güzel sözler, şiirler ve çeşitli konularda 2008 yılından beri Tugbam.com sitesinde yazmaktayım.
Bir yanıt yazın